آنان ( را ) درجاتى است نزد خدا ، و خدا به آنچه مىكنند بينا است ( 163 ) . راستى كه خدا بر مؤمنان منّت نهاد ، هنگامى كه در ميانشان و از خودشان پيامبرى برانگيخت كه آيات خدا را بر ايشان تلاوت مىكند و پاكشان مىسازد و كتاب و حكمت به ايشان مىآموزد ، هر چند پيش از اين در گمراهى آشكار بوده‌اند ( 164 ) . آيا چون مصيبتى به شما رسد كه دو چندان آن را ( بر سر دشمن ) آورده‌ايد ، گوئيد : اين از كجا است ؟ بگو : آن از ناحيهء خودتان است ، بدرستى كه خدا بر هر چيزى توانا است ( 165 ) [ 1 ] . و آنچه روز بر خورد دو سپاه بر سر شما آمد به اذن خدا بود ، و تا مؤمنان را بداند ( 166 ) . و تا بداند كسانى را كه منافق شدند و به ايشان گفته شد : بيائيد و در راه خدا نبرد كنيد يا هم ( دشمن را از ما ) دفاع كنيد ، گفتند : اگر جنگى را مىدانستيم شما را پيروى مىكرديم . آنان در آن روز به كفر نزديكتر بودند تا به ايمان ، با دهانهاى خود مىگويند چيزى را كه در دلهاشان نيست ، و خدا به آنچه نهفته مىدارند داناتر است ( 167 ) . آنان كه خود نشستند و دربارهء برادران خود گفتند : اگر ما را اطاعت مىكردند كشته نمىشدند . بگو : پس مرگ را از خويشتن دور سازيد اگر از راستگويان بوده‌ايد ( 168 ) . و كسانى را كه در راه خدا كشته شده‌اند ، مردگان مپندار ، بلكه زندگانى هستند كه نزد پروردگارشان روزى داده مىشوند ( 169 ) . به آنچه خدا از فضل خود به آنها داده است خوش‌حالند ، و به آن كسانى كه از پسشان به ايشان نپيوسته‌اند شادمان مىشوند كه : بيمى بر ايشان نيست ، و نه غمگين مىشوند ( 170 ) . به نعمتى و فضلى از خدا شادمان مىشوند و هم به اين كه خدا اجر مؤمنان را ضايع نمىكند ( 171 ) .

--> [ 1 ] - در ترجمهء اين آيه كلمات « رسيد » و « آورده بوديد » و « گفتيد » و « از خودتان » به « رسد » و « آورده‌ايد » و « گوئيد » و « از ناحيهء خودتان » تبديل شد . م .